Museum no image

Published on juli 27th, 2012 | by Frank

5

This is Ace!

Bij KISS denk je toch vooral aan ‘die ster’ en ‘de tong’. Ook nu nog slepen voormannen Paul en Gene voor KISS de centjes binnen, maar de man met het beste Rawk&Rawl-verhaal is The Spaceman, Ace Frehley. De gitarist met de snelle vingers is altijd al een kwajongen geweest. Dat blijkt wel uit zijn lidmaatschap van The Ducky Boys (ja, die ongrijpbare engerds uit The Wanderers). Het blijft bij The Junior Duckies en komt niet tot een volwaardig lidmaatschap. Het geweld zweert hij af en ruilt de bende in voor een band met de geurige naam The Muff Divers. Hij bandhopt wat tot in 1972 zijn oog valt op een advertentie in The Village Voice

LEAD GITARIST WANTED, with flash and ability. No time wasters please”.

Hij mag zijn kunsten komen vertonen bij de band die later KISS zal gaan heten. Een wat lievige naam, maar boosaardige tongen zeggen dat het staat voor Knights in Satan’s Service. Ace houdt het zelf op Keep it Simple Stupid. Eigenlijk al bij binnenkomst tijdens die auditie is de verhouding tussen Gene en Ace gezet en dat zal de komende 30 jaar niet veranderen. Ace is een rare vogel die zich niet echt druk maakt en voor wie de muziek voorop staat. Gene daarentegen een controlfreak met dagobert duck-trekjes. Als het geld maar binnenkomt, dan hoereert Gene er met alle plezier op los.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=0jzve-Tmd70&w=420&h=315]

In het voor u door youtube aangeboden filmpje komt die verhouding prachtig tot uiting. Gene had hier graag het woord gedaan en zijn act opgevoerd. De interviewer is niet echt onder de indruk, maar krijgt langzaam aan een klik met Ace. Die is stoned en dronken, heeft zijn grapjas aangetrokken en trekt steeds meer de aandacht naar zich toe. De hoorntjes op Gene zijn hoofd beginnen steeds schever te staan tot dat hij niet eens meer de schijn op houdt dat hij zich dood ergert aan Ace.

De biografie van Ace Frehley “No Regrets” staat vol met dit soort stekeligheden en is zeer lezenswaardig. Het is tegelijkertijd ook een van de valkuilen, want die aandacht voor ‘de demon’ doet de anderen tekort. Had wel iets meer van hen te weten willen komen. Ace verontschuldigt zich daar ook voor, omdat de drugs en de drank hem ook wel een ietsepiets vergeetachtig hebben gemaakt. Sommige anekdotes lijken dan ook wel erg op de interviews die nog her en der op internet terug te vinden zijn. Dat verontschuldigen begint af en toe ook wel irritant te worden en dan met name de sorries voor zijn fouten die hij heeft gemaakt door het snoepen van ‘Betty White’ en het drinken van de diverse ‘cold ones’. Ik ben blij dat hij het overleeft heeft, want het zijn toch wel erg grappige verhalen die hij mee maakt tijdens zijn ‘tripjes’: elektrocutie, vechtpartijen, het herinrichten van hotelkamers, diverse auto-ongelukken en het ‘per ongeluk’ neerslaan van een groupie bij het afslaan met een golfclub. Dus No Regrets zou ik zeggen.

Ondertussen is er ook nog muziek gemaakt. Over de KISSplaten kunnen we kort zijn: voor de fans leuk, maar de eeuwigheidswaarde ontbreekt. KISS zet nog wel het Disco-label Casablanca op de kaart, door als eerste band te tekenen. Later wordt ook KISS, door de wens van labeleigenaar Neil Bogart, aangezet om met een discoplaat te komen. Dat wordt Dynasty, dat eigenlijk geproduceerd zou worden door (ja! ja!) Giorgio Morodor.  Maar de echt leuke plaat is al een jaar eerder gemaakt. Er is wederom een commerciële scam bedacht, het uitbrengen van vier soloplaten. Ik heb ze alle 4 (ik heb eigenlijk alles van KISS tot 1985 moet ik bekennen) en er is maar één die ik ben blijven draaien. De soloplaat van Ace bevat namelijk een geleende track van glamrockers Hello, het heerlijke ‘New York Groove’. Niks beschrijft beter het ego, the groove en het leven van The Spaceman Paul ‘Ace’ Frehley.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=kTxju999pA4&w=420&h=315]

Comments

comments

Tags: , , , , , , ,


About the Author



5 Responses to This is Ace!

  1. debramster says:

    Klinkt als een interessant boekie. Die leen ik liever van je dan dat over NAC (no offense). Ik zal maar bekennen: ik heb geen enkele plaat van Kiss. Maar ik had wel een mooie poster van de band op mijn jongenskamer hangen (Kiss unmasked! En wat bleek: onder hun maskers droegen ze gewoon ook schmink!). Ik beperkte me tot het opnemen op cassettes van de platen die mijn vriendjes hadden. En ook ik vond de vier “soloplaten” het meest interessant. En van die vier die plaat van Gene dan weer de uitschieter. Opener Radioactive was daarvan dan weer mijn favoriet. Onbegrijpelijk eigenlijk, als ik het nu weer terugluister:
    http://youtu.be/1us4ga9-gio

  2. Mike says:

    Leuk zo’n strijd binnen de band! Doet mij wat dat betreft een beetje denken aan dat andere NYC 70s kwartet, de Ramones. Daar pikten ze elkaars meisjes in en was het de ambitieuze slavendrijver Johnnie versus hippie Joey. Hier is het meer de chagerijnige jood versus de neurotische homo als je het mij vraagt, haha.

    Ik moet zeggen, ik heb nog nooit van mijn leven een gedachte gewijd aan Ace Frehley, maar zijn versie van New York Groove vind ik smaakvol gedaan. De engelse glamrock bereikte destijds nauwelijks de USA, dit is blijkbaar een uitzondering.

  3. KPSS says:

    Zelf wacht ik al enige tijd met smacht op de memoire van Peter Chriss, het enige echte genie van deze band.

  4. Frank says:

    Ace maakt nog wel wat opmerkingen over Peter Criss: drugs, niet echt metronomische kwaliteiten en borstkanker. Het woord genie valt niet.

  5. Anoniem says:

    Peter Chriss: altijd uitgelachen omdat hij als poes het podium op moest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑