Klassieker

Published on maart 24th, 2013 | by Bram Serrée

12

De klassieker van The Dutch Rhythm Steel & Show Band

De steeldrum is een nogal ondergewaardeerd instrument in de hedendaagse popmuziek. Dat was vroeger wel anders. Ik moest daaraan denken toen ik laatst op de telebuis zo’n programma zag over Amerikaanse sjaggeraars die op de inhoud bieden van tijdelijke opslagruimtes waarvan de huurder de rekening niet meer kan betalen. Spannende tv, want o, o, wat voor een geheimen zal de opslagruimte prijsgeven. Een zo’n opslagruimte bevatte dus een doos met losse onderdelen van een steeldrum. De koper had geen idee wat het was. Een fruitmand?  Een of ander spel? Uiteindelijk bracht een donkergekleurde vriend met rastahaar uitkomst. Het is een muziekinstrument!

Ik had natuurlijk allang gezien wat het was.  Maar ik kon me dan ook de tijd herinneren dat de The Dutch Rhythm Steel & Show Band wekenlang bovenin de hitlijsten stond met hun steelklassieker January, February. Ik was toen vijf jaar oud en de steeldrum leek een even vanzelfsprekend instrument in de populaire muziek als de elektrische gitaar.

Welke veertiger heeft er niet de maanden van het jaar op geleerd?

De steeldrum is uitgevonden op Trinidad, waar arme, maar inventieve muzikanten oliedrums stemden door er met een hamertje deuken in te tikken. Het instrument is een onmisbaar ingrediënt van muziek uit het Caraibisch gebied. En met de komst van onze rijksgenoten uit de overzeese gebiedsdelen naar Nederland, deed de muziek zijn intrede in de vaderlandse muziekcultuur.

In de jaren zeventig en tachtig, toen we nog niet zo moeilijk deden over integratie, waren Surinaamse en Antilliaanse bands retepopulair in Nederland – ook onder tata’s. De Neder-Caraibohits van die tijd waren zonder uitzondering uitbundig en vrolijk en hadden meestal wat dubbelzinnige teksten. Je kent ze vast nog wel: Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw van Max Woiski JR,  Zullen we maar weer, van Doble R, Kom uit die bananenboom van Mangoline, Ma-di-wo-do van de Bontje Stars en natuurlijk Wasmasjien van Trafassi. Het surigenre werd af en toe door blanke Nederlanders gepersifleerd. Door Alfred Lagarde bijvoorbeeld, als zijn alter ego Johnny Camaro (met onder andere een grappig bedoelde cover van Don’t Worry Be Happy), maar ook door Henk en de Stainless Steelband, wier Wij willen WW tegenwoordig ongetwijfeld tot Kamervragen zou leiden.

Gezonde Hollandse humor in de jaren zeventig

In veel van die nummers was dus een steeldrum te horen, maar The Dutch Rhythm Steel & Show Band spande de kroon, omdat het hele geluid om de steeldrum draaide. De band werd begin jaren zeventig in Zaandam opgericht door Adolf Tevreden en Bernito Riley en bestond in totaal uit elf leden. De band was geliefd in Nederland en Duitsland en trad onder meer op in het voorprogramma van George “Rock Your Baby” McCrae en James Last.

Image

De sexy motherfuckers van The Dutch Rhythm Steel & Show Band, compleet met achtergrondzangeressen

Hoewel January, February uit 1977 hun grootste en meest bekende hit was, maakte de band twee jaar eerder een plaat die internationaal nog steeds een cultklassieker is onder liefhebbers van goede muziek in het algemeen en rare grooves in het bijzonder.

Soul Steel & Show (1975) is een album met vet funky spiegedelische covers van soul- en rockklassiekers uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. De band covert onder meer Neil Youngs Down By The River, Isaac Hayes’ Theme From Shaft, Kool & The Gangs Funky Stuff en Jimi’s Hey Joe (hoewel, zoals Leo Blokfluit ons haarfijn kan uitleggen, dat nummer natuurlijk eigenlijk ook weer niet echt van Jimi is).

De plaat is nog best te krijgen hier en daar, maar dan tegen een fikse prijs. Dat komt onder andere omdat crate digger DJ Shadow de plaat ooit eens warm aanbevolen heeft en zelfs gesampled op een van zijn platen. Desondanks is de hype terecht. De plaat is van voor tot achter te gek en het is onbegrijpelijk dat hij niet hoog in het canon van Nederpopklassiekers staat. Het is hoog tijd dat deze plaat de brede waardering krijgt die hij verdient. Bijvoorbeeld in de vorm van een mooie heruitgave op een van die hippe labeltjes die ons kikkerlandje rijk is.

Funky Neil

The Dutch Rhythm Steel & Show Band bestaat al een aantal jaartjes niet meer, maar een aantal van de Surinaamse en Antiliaanse pophelden van weleer hebben hun krachten gebundeld in de Tropical Allstars. Ook Adolf Tevreden zit daarbij. Ze zijn te boeken voor als je een feestje hebt. Succes gegarandeerd! Hier stellen ze zich even voor aan Myrna en doen meteen een liedje en een dansje.

Comments

comments

Tags: , , , , ,


About the Author



12 Responses to De klassieker van The Dutch Rhythm Steel & Show Band

  1. eboellie says:

    5 was je? en al die jaren (+1 :)) muzikaal nieuwsgierig gebleven. hiephiep!

  2. debramster says:

    Zit je lekker mee te lezen in Formosa? Ja, hou het maar in de gaten, je kunt niet vroeg genoeg beginnen met de muzikale opvoeding.

  3. coenvds says:

    Hey, das toevallig, deze plaat kwam ook al langs bij Dust and Grooves (http://www.dustandgrooves.com/oliver-wang-los-angeles-ca/ even doorscrollen).
    Ik dacht die kom ik vast nog wel een keertje tegen op de rommelmarkt, maar die kans wordt zo steeds kleiner.
    Dust and Grooves is voor de vinyl-fetisjten onder ons trouwens zeker aan te raden.

    • debramster says:

      Leuke site. Geeft inspiratie voor een nieuw rubriekje hier op de Kettingzaag. Die plaat van DRSSB hoopte ik ook een keer op een rommelmarkt, bij de kringloopwinkel of op Marktplaats voor de spreekwoordelijke appel en het ei op de kop te tikken. Uiteindelijk heb ik hem inderdaad via Marktplaats gekocht, maar wel tegen een “kennersprijs”. Au!

  4. kpss says:

    Jeugdsentiment voor mij. Potten-en-Pannen-muziek, zo noemde mijn toenmalige Antilliaanse pleegbroer dit.

  5. Sasha says:

    Hoi luitjes, hier op het wedkantoor hadden we vanmiddag een flinke discussie: Volgens mijn chef zijn Henk en de Stainless Steellband wel degelijk volbloedt Surinaams! Oftewel het is niet zozeer een persilfage, maar meer een geval van zelfpsot. Maar een ondergeschikte hier had het lef op te merken dat twee man achter de schermen (de schrijver en de producer) wel degelijk van blanken bloede zijn: Franklin Kennedy en Don Rosenbaum. Die laatste had ooit een hit met “Swimming Into Deep Water,’ beweerdt hij. Maar goed, het is 5 uur jongens, we gaan nu naar huis hoor. Misschien tot morgen. Leuke blok trouwens. Doeoeoeoei Sasha

  6. Carolien says:

    Hoi Sas! Zit jij ook al hier. Die Franklin heeft ooit nog een liedje voor me moeder gemaakt. En dus ook een beetje voor mij.
    http://www.youtube.com/watch?v=PLsePRDVWjY

  7. Sasha says:

    Chill Car ! En dan moet je deze ook ff horen, ook keigaaf. Nou ok yolo, ik ga weer verder met cupcakes maken hoor xoxo
    http://www.youtube.com/watch?v=MSNwmA4YT9Q

  8. Ome Joop says:

    Nee nou wortie mooi! Dat nummer ontbreekt dus ten onrechte op al die Vanduinverzamelplaten! En je hoort het nooit meer op de radio! En ook niet bij carnaval!

    En waar blijft dan dat stukkie over die Franklin! Hij heeft toch niet voor niets al die platen gemaakt! Kijk maar: http://www.nldiscografie.nl/franklin-kennedy

  9. Antifa says:

    Eindelijk het masker af. Altijd al gedacht dat die Kivon een racist was. TROS, Telegraaf, Wim Bosboom, dan weet je het wel. ‘Heeft hij niet ook in Zuid Afrika opgetreden?

  10. Pingback: The Serenes in de herkansing | KETTINGZAAG

  11. Pingback: New Build houdt zich in - DeKettingzaag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑