Live

Published on maart 1st, 2013 | by snoeischaar

3

James Chance: verrassend goed!

Geheel spontaan dook ik woensdagavond achterin een personenauto, en wat dacht je wat? Het ding bleek ook nog eens geheel toevallig op weg naar een concert van JAMES CHANCE in Amsterdam! De sfeer in de auto was uitstekend moet ik zeggen. Ja, vlak voor Breukelen begonnen die twee maten van mij voorin al meteen James Chance-anekdotes te droppen. Dat ging over een concert dat James Chance jaren terug in Theater Kikker in Utrecht gaf. Hij was akelig mager toen en moest zelfs op het podium gehesen worden, zo slecht was hij eraan toe. Eerder die dag hadden zijn bandleden nog hun ernstige behoefte aan smack kenbaar gemaakt, en zo kon het gebeuren dat ze al gauw de weg naar “the Mall” hadden gevonden, zoals zij dat noemden. Oftewel de weg naar Hoog Catharijne, dat betonnen onheilsoord waar destijds nog volop gedeald werd.

Afijn, de prangende vraag die boven de A2 hing was natuurlijk: zou James het anno 2013 nog kunnen waarmaken? 

Het voorprogramma vanavond bestaat uit het Nederlandse kwartet/trio CACTUS TRUCK. Ouderwetse free-jazz zou ik zeggen, met twee saxofoons, met veel verve en punky energie geblazen. Wel eventjes lekker, maar…. waarom lijkt al die klote jazz na verloop van tijd toch zo op elkaar? Bijzonder is nog wel de inbreng van de saxofonist “from Chicago” Mars Williams.  Deze gast zat heeel vroeger (rond 1980) o.a. in THE WAITRESSES uit Akron, Ohio. Het aanstekelijke I Know What Boys Like was destijds hun undergroundhitje (in ’82 opnieuw uitgebracht), gaaf nummer!

 

Clipje begint met zangeres die een trekkie van haar peuk neemt. Welnu, ze stierf op 40-jarige leftijd aan longkanker.

Die ouwe muziek van the Waitresses past eigenlijk wonderbaarlijk goed bij het hoofdprogramma van vanavond: James Chance. Zal wel niet echt de bedoeling geweest zijn, maar je weet maar nooit. James Chance kennen we natuurlijk ook als JAMES WHITE. Hij was de vreemde eend in de 70s-new wave-bijt, met zijn minimalistische NYC-mengsmering van punk, funk en jazz. “No wave’ noemde men dat toen nogal onmachtig. Hij speelde eventjes mee in Teenage Jesus and the Jerks (met Lydia Lunch), maar bovenal was hij de spil van James Chance and the Contortions en James White and the Blacks.

james3

Alles bij mekaar 1 meter 55, schat ik

De eerste indruk in OCCII (ja zo heet die tent in Mokum) is wat ongemakkelijk. Onbedoeld komt hij wat komisch over, een klein mannetje met een wat opgeblazen gezicht. Geen spoortje te zien meer van enige junk-magerte. Een zorgvuldig opgekamde vetkuif kan een kale plek bovenop zijn knar niet verhullen. Gestoken in een oversized kostuum lijkt hij volledig in zichzelf gekeerd, maar tegelijkertijd wisselt hij zingen, dansen, saxen  en keyboarden soepeltjes met elkaar af. De geheime zoon van David Thomas en Benny Hill?  Als hij danst maakt hij olijke pirouettjes op zijn zwartglimmende lakschoentjes. En als hij zingt en saxt maakt een diepe frons zich van zijn voorhoofd meester. Al met al lijkt deze man heerlijk met zichzelf in de knoop te liggen.


Contort yourself! Gruwelijk goed anno 1979

Gaandeweg het optreden verschuift de aandacht vanzelf van zijn verschijning naar de muziek, en dan wordt pas goed duidelijk dat hier heel gewoon een retestrak spelende band staat. Ze beheersen de funque tot in de finesses, de gitarist legt het ene na het andere spaarzame doch gemene lickje neer. Funkier than a mosquito’s tweeter, zeggen we dan. Zijn begeleidingsband (gitaar-bas-drums) is trouwens Frans, de act van vanavond staat niet voor niets aangekondigd als James Chance et Les Contortions. Naarmate de finale van het optreden nadert worden er steeds meer scheppen James Brown  -uit diens heavy funk periode-  bovenop gegooid, culminerend in een flitsende en doorleefde medley van songs als King Heroin en Payback. Indrukwekkend!

james2

Al met al een grote verassing dit concert. Het publiek – jong en oud, jazz en punk, Utrechts en Amsterdams-  hangt aan zijn lippen. Het is eigenlijk moeilijk te bevatten dat dit concert in kraakpand OCCII echt zijn enige in Nederland was. Dus organisatoren, toon uw kloten en heb het lef om deze band op Motel Mozaique of le Guess Who of ITGWO neer te zetten, eeuwige roem zal uw deel zijn!

Comments

comments

Tags: , , , , ,


About the Author



3 Responses to James Chance: verrassend goed!

  1. debramster says:

    Hulde! Vanwege mijn jeugdige leeftijd ken ik James C. eigenlijk vooral uit Het Boek Over De Postpunk van Simon Reynolds. Daaruit bleek al dat je het vooral live moet zien. Wist niet dat het nog kon. Klinkt als een betere donderdagavondbesteding dan voor de buis lamzakken.

    Even off topic: gisteren struikelde ik op de interwebs op een zgn. bootleg van New Order in Vredenburg. Daar was jij toch bij? Leipe shit, man!

  2. Snoei snoei says:

    Echt waar, leipe shit? Vredenburg stonk toen nog erg naar de nieuwe verf, in die zin wel bedwelmend maar kan me er verder niet zoveel meer van herinneren 🙂

    Wil je ook onthullen waar die bootleg precies te vinden valt?

  3. debramster says:

    Niet heel goed geluid, met soms wat gebabbel van de opneemapparaatvasthouder tussen de nummers door, maar klinkt als een goede show. Gevarieerde setlist, met ook nog een nummertje gezongen door de bassist. Afsluiter Hurt vind ik het meest interessant. De versie is twee keer zo lang als normaal (bijna een kwartier) en ontaardt in een hypnotiserende Morodiaanse freestyle dancejam.

    Hier vind je het geluid in flac. Iemand heeft er ook nog een hoesje bij geknutseld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to Top ↑